Fouad Belkacem is niet van ons: de waanzin van De Standaard

In De Standaard verscheen recent een opiniestuk met de titel: "Of we het nu fijn vinden of niet, Fouad Belkacem is een van ons." Die uitspraak stoort diep, want daarmee wordt de indruk gewekt dat wij levenslang verantwoordelijkheid zouden dragen voor een terrorist die onze democratie openlijk verwierp.

Belkacem was de leider en het publieke gezicht van Sharia4Belgium, een extremistische organisatie die de invoering van de sharia nastreefde en de democratische rechtsstaat afkeurde. Onder zijn leiding radicaliseerden jongeren en vertrokken verschillende aanhangers naar Syrië om zich bij jihadistische groeperingen aan te sluiten. In 2015 werd hij veroordeeld tot twaalf jaar gevangenisstraf wegens zijn leidende rol binnen die terroristische organisatie.

Belgische nationaliteit al in 2018 afgenomen

De Belgische nationaliteit werd hem al in 2018 afgenomen. Belkacem bezat ook de Marokkaanse nationaliteit, zodat het verlies van zijn Belgische nationaliteit niet leidde tot staatloosheid — een essentiële voorwaarde in het internationaal recht.

Hij is dus een Marokkaanse onderdaan die na afloop van zijn gevangenisstraf in beginsel kan worden teruggeleid naar Marokko.

Asielaanvraag definitief afgewezen

Op 2 oktober 2026 viel een bijzonder belangrijke beslissing. Het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen (CGVS) wees de asielaanvraag van Belkacem af. De instantie besloot hem uit te sluiten van internationale bescherming en zag geen bezwaar tegen zijn terugleiding naar Marokko. Minister van Asiel en Migratie Anneleen Van Bossuyt bevestigde die beslissing. Belkacem kan nog beroep instellen bij de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen, maar de kern van de zaak is duidelijk: België kan hem uitwijzen.

Een krant die vandaag beweert dat België Belkacem niet kan uitwijzen, kent de wetgeving simpelweg niet.

Gezinsleven is geen automatische schild

Een veelgebruikt argument is dat Belkacem een gezin heeft in België. Uiteraard bestaat het recht op gezinsleven, beschermd door artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Maar dat recht is niet absoluut. Bij de beoordeling van een uitwijzing mogen overheden rekening houden met de ernst van de gepleegde misdrijven, de openbare veiligheid, de familiale omstandigheden en de banden met het bestemmingsland. Een huwelijk of kinderen in België vormen dus geen automatisch verblijfsrecht.

Een rechtsstaat past haar wetten toe

Wat vooral stoort aan de titel van De Standaard, is de vanzelfsprekendheid waarmee de conclusie wordt gepresenteerd. Sinds wanneer beslist een opiniemaker wie wij hier moeten houden?

Een democratische rechtsstaat moet haar eigen wetten toepassen. België heeft Belkacem vervolgd, berecht en veroordeeld. Hij ondergaat zijn straf in ons land. Dat is precies hoe een rechtsstaat behoort te functioneren. Maar wanneer zijn straf is afgelopen, mag België de wettelijke mogelijkheden benutten om een gevaarlijke terrorist te verwijderen. Dat is de toepassing van het vreemdelingenrecht. België hoeft niet de opvangplaats van de wereld te zijn en zeker niet van staatsgevaarlijke personen.

Belkacem heeft recht op een correcte procedure en op juridische bijstand. Nu moeten de resterende procedures worden afgehandeld en moet de overheid zijn verwijdering naar Marokko zorgvuldig voorbereiden. De Standaard mag Belkacem beschouwen als een van hen. Dat is hun vrijheid van meningsuiting, maar hij zal nooit één van ons zijn.

Bronnen

• De Standaard, "Of we het nu fijn vinden of niet, Fouad Belkacem is een van ons", oktober 2026.
• De Standaard, 2 oktober 2026, berichtgeving over de afwijzing van zijn asielaanvraag.
• VRT NWS, 2 oktober 2026, afwijzing asielaanvraag Fouad Belkacem.
• CGVS, toelichting over uitsluiting van internationale bescherming en beroepsprocedures.
• De Standaard, 23 oktober 2018, berichtgeving over het verlies van zijn Belgische nationaliteit.
• Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, artikelen 3 en 8.