Leiderschap kent geen seizoensregeling: terwijl het land wacht, vertrekt het parlement op vakantie

De afwezigheid van onze leiders spreekt boekdelen. Terwijl de begrotingsonderhandelingen muurvast zitten en de economische vooruitzichten somber kleuren, trekt het parlement op herfstvakantie.

Wanneer de begroting dringend werk vraagt, roept de timing wel een ongemakkelijke vraag op, namelijk hoe groot is bij onze politieke leiders het besef van urgentie?

De signalen zijn niet geruststellend. De Nationale Bank verwacht voor België in 2026 een economische groei van amper 0,6 procent, maar eigenlijk is de groei al stilgevallen. Tegelijk dreigt het begrotingstekort verder op te lopen. De federale regering moet miljarden vinden, maar slaagt er al maanden niet in om een akkoord te bereiken. De Europese deadline voor het begrotingsplan werd gemist en ook de beleidsverklaring van de regering is uitgesteld.

Ofschoon we economische indicatoren al op oranje stonden werd er in het voorjaar geen begrotingscontrole gedaan. De wet voorziet nochtans dat die controle in het eerste trimester plaatsvindt. In de Kamer werd er al in maart op gewezen dat een begrotingsaanpassing niet hetzelfde is als een formele begrotingscontrole.

“Too little, too late” lijkt stilaan het motto van deze regering. Terwijl de budgettaire problemen zich opstapelen, blijft de politiek achter de feiten aanlopen. De premier maakte in augustus een uitgebreide reis naar Japan, terwijl de begroting al volledig ontspoord was. Dat zou een staatsman nooit doen.

En dan zijn er de onophoudelijke dossiers die het vertrouwen in de politiek verder aantasten. Het mislukte digitaliseringsproject i-Police kostte de belastingbetaler 75,8 miljoen euro aan betaalde facturen, zonder tastbaar resultaat. Het roept opnieuw de vraag op hoe grote overheidsprojecten worden voorbereid, opgevolgd en gecontroleerd.

Natuurlijk zijn er politici die hard werken, ook buiten de parlementaire weken. Die verdienen erkenning.

Teveel mensen in de politiek brengen hun hele professionele loopbaan door binnen kabinetten, administraties en parlementen. Wie nooit zelf in een private onderneming heeft gewerkt, kijkt anders naar efficiëntie en verantwoordelijkheid.

De private sector betaalt 80% van de belastingen, maar is compleet ondervertegenwoordigd in de nationale politiek. Het is niet meer dan logisch dat ondernemers, zelfstandigen en werknemers met praktijkervaring in de private sector ook beter vertegenwoordigd moeten zijn op de verkiezingslijsten.

We hebben bestuurders nodig die vooruitdenken, verspilling durven aanpakken en publieke middelen behandelen alsof ze zelf de rekening moeten betalen. Een vakantie mag, maar voor leiderschap bestaat geen seizoensregeling. Wie het roer vasthoudt, moet ook verantwoordelijkheid nemen wanneer het stormt.

Een eerste stap zijn verkiezingslijsten met meer kandidaten met ervaring in de private sector als een echte stem in het beleid. Want een overheid die enkel zichzelf in leven houdt, dreigt steeds af te drijven van de mensen en bedrijven die haar draaiende houden.