België: minst aantrekkelijke investeringsland van onze buurlanden

Hoe onze politieke leiders ondernemers wegjagen en vervolgens verbaasd zijn dat onze economie achteruitgaat.

België heeft een ernstig probleem door het politiek klimaat waarin ondernemers, investeerders en mensen die vermogen opbouwen steeds vaker als verdacht worden beschouwd.

Onze politieke leiders en onze media hebben jarenlang meegewerkt aan een klimaat waarin economisch succes als iets slecht wordt voorgesteld.

Wie rijk of succesvol wordt, moet wel ergens een achterpoort hebben gevonden.

En wie probeert zijn belastingen op een volkomen wettelijke fiscaal vriendelijke manier te beperken, wordt afgeschilderd als een belastingontduiker.

Het resultaat is natuurlijk een land dat steeds minder aantrekkelijk is voor investeringen.

De cijfers liegen niet. België verliest investeringen

Volgens Eurostat zag de verdeling van de totale buitenlandse directe investeringsvoorraad binnen de Europese Unie er eind 2024 als volgt uit:

• Land: Aandeel EU
• Nederland: 24,2%
• Luxemburg: 18,5%
• Duitsland: 8,2%
• Frankrijk: 6,4%
• België: circa 3,7%

Zelfs Frankrijk doet het beter dan België.

Volgens de EY Attractiveness Survey 2026 trok België in 2025 nog slechts ongeveer 185 nieuwe buitenlandse investeringsprojecten aan.

Dat betekent:

• 11% minder investeringsprojecten dan in 2024.
• Het laagste aantal sinds 2014.
• Een sterkere daling dan het Europese gemiddelde van 7%.

En onze politieke leiders blijven ondertussen alleen discussiëren over wie nog meer belastingen moet betalen.

Wereldkampioen in het belasten van arbeid

België heeft volgens de OESO de hoogste belastingdruk op arbeid van alle 38 OESO-landen voor een alleenstaande werknemer met een gemiddeld loon.

In 2025 bedroeg de totale belastingwig maar liefst 52,5% van de loonkosten.

Het OESO-gemiddelde bedroeg ongeveer 35%.

Dat betekent dat van iedere 100 euro die een gemiddelde werknemer zijn werkgever kost, slechts 47,50 euro overblijft als nettoloon.

Het is zeer logisch dat sommige Belgen opteren voor een zelfstandig statuut dat smalend “managementvennootschap” wordt genoemd. Alleen hebben ze dan veel minder sociale zekerheid, minder pensioen, geen 13e maand, geen werkloosheidsuitkering zoals loontrekkenden.

Onze werknemers zijn niet te duur. Onze overheid maakt arbeid te duur!

De werkgever betaalt zich blauw, de werknemer houdt relatief weinig over en de overheid ontvangt het verschil.

Vervolgens verwijten politici diezelfde werkgevers dat ze onvoldoende investeren, onvoldoende aanwerven of onvoldoende hoge nettolonen betalen.

De mythe van de subsidies en fiscale achterpoorten

Een van de meest populistische politieke trucs van de afgelopen jaren is het op één hoop gooien van subsidies, belastingverminderingen en fiscale optimalisatie.

Wanneer een onderneming gebruikmaakt van een wettelijk voorziene belastingvermindering, wordt dat in het politieke debat voorgesteld alsof de overheid geld aan die onderneming cadeau doet.

Maar er bestaat een fundamenteel verschil tussen een subsidie die daadwerkelijk uit de staatskas wordt betaald en een belastingvermindering waardoor een onderneming minder van haar eigen inkomsten moet afstaan.

Een investeringsaftrek, een vrijstelling of een fiscaal gunstregime is geen “subsidie”.

Toch wordt het populistisch onder dezelfde negatieve noemer geplaatst.

En dan zijn er de zogenaamde fiscale achterpoorten. Vaak gaat het gewoon over uitzonderingen, aftrekposten en fiscale regelingen die de wetgever zelf heeft ingevoerd omdat onze belastingdruk al zo hoog is.

Eerst creëert de overheid een loodzwaar belastingstelsel. Vervolgens voert ze uitzonderingen in om de economische schade te beperken. En uiteindelijk beschuldigt men ondernemers ervan dat ze van die uitzonderingen of “achterpoorten” gebruikmaken. Het is zeer hypocriet.

Natuurlijk bestaan er ook echte misbruiken en onrechtmatige fiscale constructies. Die moeten gecontroleerd worden. Maar het gaat over een zeer klein deel. Fiscale optimalisatie gelijkstellen aan fraude is intellectueel oneerlijk.

Belastingparadijzen, zwart geld en de verdachtmaking van rijkdom

Hetzelfde mechanisme zien we bij het debat over de zogenaamde belastingparadijzen.

Wie een buitenlandse vennootschap bezit, een internationale holdingstructuur gebruikt of vermogen in het buitenland beheert, wordt verdacht gemaakt. Alsof internationale investeringen automatisch belastingontduiking zijn.

Het is verkeerd om iedere ondernemer met een internationale structuur als fraudeur af te schilderen.

Extreemlinks heeft van de tegenstelling tussen zogenaamd rijke profiteurs en gewone werkende mensen een succesvol populistisch model gemaakt.

De faillissementen stapelen zich op

De bouwsector is daarvan een bijzonder pijnlijk voorbeeld. Volgens Statbel werden tijdens de eerste elf maanden van 2025 maar liefst 2.525 faillissementen in de bouwsector uitgesproken.

De vastgoedsector wordt fiscaal gewurgd

De bouw van nieuwe woningen stagneert, de kosten van materialen en arbeid stijgen en financiering is duurder geworden door de hogere rente.

Politici die de private sector onvoldoende begrijpen

Een bijkomend probleem is de enorme afstand tussen de politieke wereld en de dagelijkse realiteit van ondernemers.

Snijden in de overheid is taboe

België heeft geen gebrek aan belastinginkomsten. We beschikken over een ingewikkeld staatsbestel met verschillende regeringen, parlementen, administraties, agentschappen, intercommunales en talloze advies- en overlegstructuren.

België heeft zuurstof nodig, geen nieuwe belastingen

Wat België nodig heeft, is geen nieuwe fiscale strafexpeditie tegen de bevolking ondernemingen en investeerders. We hebben een economische ommekeer nodig.