Economie
Asielopvang: De feiten versus de framing
Het Vlaams Belang hamert op de hoge kosten van asielopvang, maar een genuanceerde kijk op de cijfers toont een ander beeld. We moeten de kosten eerlijk benoemen en verspilling aanpakken.
Het is het stokpaardje van het Vlaams Belang om te praten over de kostprijs van de asielopvang. Met forse bedragen en losse miljoenen wordt de indruk gewekt dat het een bodemloze put is. Zo bijvoorbeeld over de 2,4 miljoen die naar het asielcentrum in Machelen gaat.
Maar wie de cijfers bekijkt, ziet dat de werkelijkheid genuanceerder is.
Voor de huisvesting gaat het, afhankelijk van de locatie en de gebruikte berekening, om circa 10 tot 20 euro per persoon per dag. Daar komen maaltijden, medische hulp, begeleiding, personeel en andere werkingskosten bij. Verdeeld over de gemiddelde opvangbezetting komt dat neer op een gemiddelde kost in de buurt van 70 euro per persoon per dag.
Bij ongeveer 30.000 opgevangen personen betekent 70 euro per dag circa 767 miljoen euro per jaar. Dat is natuurlijk veel belastinggeld.
België moet als Westers land zijn wettelijke en internationale verplichtingen naleven. Mensen die bescherming nodig hebben, moeten tijdens hun procedure onderdak, eten en noodzakelijke zorg krijgen.
Tegelijk moet onze overheid sneller en efficiënter werken. Wie na een procedure geen recht op bescherming blijkt te hebben, moet snel terugkeren naar zijn land van oorsprong. Een lange procedure helpt niemand. Ze houdt mensen in onzekerheid en laat de kosten oplopen.
Wie hier mag blijven, moet de taal leren, werken en deelnemen aan de samenleving. Van nieuwkomers mag worden verwacht dat ze de rechtsstaat, gelijkheid tussen man en vrouw, vrijheid van meningsuiting en andere democratische basiswaarden respecteren.
Daarbij moeten we ook durven kijken naar de foutieve PS-cultuur. Een systeem dat mensen langdurig afhankelijk houdt van uitkeringen, goedkope huisvesting, publieke voorzieningen helpt niemand vooruit. Dat geldt voor nieuwkomers én voor iedereen die in een uitkeringssysteem vast zit. Een hangmatcultuur is geen goed sociaal beleid.
De opvangcijfers tonen dat België veel minder opvangt dan Nederland. De beleidsverandering heeft al positief resultaat. Op 1 september 2026 verbleven er 30.582 mensen in het Belgische opvangnetwerk. In Nederland waren dat in september ongeveer 83.150 bewoners.
Fedasil meldde voor België in 2025 een daling van 13% in de asielaanvragen tegenover 2024.
We moeten de kosten eerlijk benoemen, verspilling aanpakken en procedures verbeteren. Maar politieke kritiek verliest haar geloofwaardigheid wanneer ze bedragen uit hun context haalt of mensen zonder onderscheid stigmatiseert.
Reacties 0
Reageren kan als abonnee. Log in met uw e-mailcode of word abonnee.
Nog geen reacties. Wees de eerste om te reageren.