300 Miljoen voor een Onnodige Fietsbrug: De Megalomanie van Annick De Ridder

Terwijl Vlaanderen kreunt onder begrotingstekorten en de bevolking opnieuw wordt geconfronteerd met hogere belastingen, blijven sommige ministers peperdure prestigeprojecten uitvoeren. Vooral wanneer het over Antwerpen gaat, lijkt bij Annick De Ridder belastinggeld niet op te kunnen.

Annick De Ridder is een van de slechtste ministers van de Vlaamse regering. Net zoals sommige collega’s van Vooruit lijkt zij weinig moeite te hebben met het uitgeven van miljoenen euro’s belastinggeld. Neem bijvoorbeeld de verlieslatende luchthaven van Deurne. Die ontving in 2024 5,4 miljoen Vlaamse exploitatiesubsidies, boven op 8,1 miljoen euro federale steun. Samen 13,5 miljoen euro belastinggeld op één jaar. En nog boekt ze verlies. De Ridder blijft ze miljoenen belastinggeld toestoppen.

En nu is er dus die fietsbrug over de Schelde. Van 70 miljoen naar mogelijk 400 miljoen euro!

Toen het project in 2017 werd voorgesteld, bedroeg de geraamde kostprijs ongeveer 70 miljoen euro. In 2022 was dat al bijna 250 miljoen euro. Inmiddels circuleren bedragen van 300 tot zelfs 400 miljoen euro. Minister De Ridder kan er zelfs geen bedrag op plakken. Het lijkt wel het peperdure station van Mons of Luik te zullen worden.

Men zou zo’n investering misschien nog kunnen verdedigen wanneer Antwerpen op een onbereikbare plaats lag en fietsers van Linkeroever geen enkele andere mogelijkheid hadden om de Schelde over te steken. Maar dat is helemaal niet het geval. Er bestaat al de bekende Sint-Annatunnel, die dagelijks door honderden fietsers en voetgangers wordt gebruikt. Daarnaast is er de fietserstunnel bij de Kennedytunnel. Ook zijn er veerverbindingen, waaronder het Sint-Annekeveer. De infrastructuur bestaat dus al.

Zelfs mobiliteitsexperts stellen zich ernstige vragen. Mobiliteitsexpert Dirk Lauwers, die betrokken was bij een alternatievenstudie in 2022, wees op een bijzonder merkwaardig gegeven: de kostprijs werd volgens hem niet expliciet als beoordelingscriterium meegenomen. Men onderzocht dus alternatieven voor de fietsbrug zonder de financiële haalbaarheid voldoende centraal te stellen. Hoe kan men in hemelsnaam een verantwoord investeringsbeleid voeren wanneer de kostprijs geen criterium is?

Lauwers wees bovendien op goedkopere alternatieven, zoals bijkomende veerdiensten, een fietstunnel of zelfs een kabelbaan. Volgens zijn inschatting zou een kabelbaan mogelijk slechts een derde tot een vierde kosten van de geplande brug. Nog opmerkelijker is dat de geplande brug geopend moet kunnen worden voor passerende zeeschepen. Dat betekent dat fietsers niet op ieder ogenblik kunnen oversteken. We dreigen dus honderden miljoenen uit te geven aan een fietsverbinding die zelfs niet permanent beschikbaar zal zijn.

Zelfs coalitiepartner Vooruit stelt zich vragen bij dit project. Wanneer zelfs een partij die doorgaans niet terugschrikt voor hoge overheidsuitgaven begint te twijfelen, zou er bij minister De Ridder toch een belletje moeten rinkelen.

Maar het probleem is groter dan deze ene fietsbrug. Het is de mentaliteit waarmee sommige politici omgaan met belastinggeld. De Vlaamse regering vraagt inspanningen van gezinnen, zelfstandigen en ondernemingen. Maar wanneer een prestigeproject in Antwerpen op tafel ligt, lijken plots andere regels te gelden.

Met 300 miljoen euro kan men bijvoorbeeld gevaarlijke kruispunten aanpakken, fietspaden te verbeteren of verouderde infrastructuur te herstellen. Hoeveel gemeenten wachten vandaag niet op middelen om hun wegen, bruggen en fietsinfrastructuur te vernieuwen?

Een goede minister onderscheidt zich niet door hoeveel geld hij of zij kan uitgeven, maar door hoeveel maatschappelijke waarde met dat geld wordt gerealiseerd. En precies daar knelt het schoentje. We hebben in Vlaanderen geen gebrek aan investeringsnoden. We hebben een gebrek aan politieke moed om prioriteiten te stellen.

Een project dat oorspronkelijk 70 miljoen euro zou kosten en vandaag mogelijk 400 miljoen euro vergt, moet opnieuw fundamenteel worden herbekeken. In tijden van structurele begrotingstekorten is het blijven verdedigen van dergelijke megalomane projecten een minister onwaardig. Want het belastinggeld behoort toe aan de mensen die er iedere dag voor werken. Vlaanderen heeft geen behoefte aan nog meer megalomanie. Vlaanderen heeft behoefte aan ministers die eindelijk leren omgaan met belastinggeld alsof het hun eigen geld is.