Magnette’s begrotingsrecept: miljarden vinden door de economie leeg te zuigen

PS-voorzitter Paul Magnette heeft een eenvoudige oplossing voor het begrotingstekort van 34,1 miljard euro (5,1% van het bbp): gewoon 15 tot 20 miljard euro extra vinden. Zijn recept? Miljonairstaksen, kunstmatige loonstijgingen en het extra belasten van nog winstgevende sectoren. Het klinkt alsof hij een toverstaf heeft, maar in werkelijkheid is het pure economische onkunde.

Een recept gebaseerd op illusies

Magnette presenteert zijn plannen alsof het een simpele boekhoudkundige oefening is. Terwijl de Belgische economische motor volledig stilvalt, tovert hij vlotjes miljarden tevoorschijn. Maar zijn voorstellen zijn niet alleen onrealistisch, ze zijn ronduit gevaarlijk. Ofwel heeft hij een tekort aan kennis over de meest fundamentele economische wetmatigheden, ofwel handelt hij te kwader trouw. In beide gevallen jaagt hij cynisch op electoraal gewin, blind voor de verwoestende effecten van zijn plannen.

De wet van de afnemende meeropbrengst

Magnettes paradepaardje is een vermogensbelasting die 6 miljard euro extra moet opbrengen. Hij negeert daarbij de wetten van een open, geglobaliseerde economie. Kapitaal is vluchtig. Volgens de bekende Laffer-curve leidt een excessieve verhoging van de belastingdruk niet tot méér, maar tot minder overheidsinkomsten. Wanneer je de fiscale duimschroeven nog verder aandraait, lopen investeerders en ondernemers weg. We zien dat al met de huidige belastingdruk die nieuwe investeerders afschrikt.

Indien Magnette dit zou doorzetten, zou hij het laatste mobiele kapitaal, de laatste internationale investeerders en het broodnodige verstandelijke kapitaal (braindrain) wegjagen. Frankrijk probeerde het al onder François Hollande met een vermogensbelasting met als toptarief 75%. Het leidde tot een volledige fiasco. Men schafte de belasting nadien roemloos af nadat het kapitaal massaal naar Londen en het buitenland vluchtte. Een ezel stoot zich wel twee keer aan dezelfde steen.

Magnette wil die historische fout nu opnieuw herhalen in een land dat volgens de OESO al de allerhoogste belastingdruk op arbeid ter wereld kent.

De inflatoire loonspiraal en de genadeslag voor KMO’s

Zijn voorstel om de lonen decretaal met 1% extra te verhogen om "meer RSZ-inkomsten te genereren" getuigt van een even grote intellectuele kortzichtigheid. Natuurlijk klinken dergelijke maatregelen populair en zelfs populistisch, en Magnette wil daar stemmen mee scoren. Maar in een land waar de automatische loonindexering de concurrentiekracht van onze bedrijven al verstikt, is een extra loonlast een economisch doodvonnis.

Het wakkert de klassieke loon-prijsspiraal aan. Bedrijven moeten hun prijzen opnieuw verhogen om de lonen te beschermen, waardoor de inflatie verder stijgt, de koopkracht als sneeuw voor de zon verdwijnt en de exportpositie instort. In derdewereldlanden voert men soms naïef dergelijke politiek. Bovendien is dit plan de ultieme genadeslag voor onze KMO’s, de ruggengraat van de Belgische economie. In tegenstelling tot multinationals hebben kleine en middelgrote ondernemingen geen buffers of topfiscalisten om de wetgeving te omzeilen. Een KMO kan een extra loonlast bovenop de index niet zomaar dragen. Voor velen betekent deze maatregel het einde van hun rendabiliteit.

We stevenen dit jaar al af op 12.000 faillissementen en Magnette wil nog wat olie op het vuur gieten. In plaats van de economie zuurstof te geven op een moment van stagnatie, onttrekken deze maatregelen de allerlaatste ademruimte aan de private sector. KMO’s creëren geen banen meer, stoppen hun investeringen of moeten de boeken sluiten.

De neerwaartse spiraal naar gelijkheid in armoede

Het eindstation van deze visie is geen solidaire samenleving, maar een gitzwarte, neerwaartse economische spiraal. Minder kapitaal en verstikte KMO’s leiden tot minder binnenlandse investeringen. Minder investeringen leiden tot minder innovatie en minder banen. De belastingbasis krimpt, waardoor de overheid nóg meer geld moet zoeken, waarna de vicieuze cirkel zich herhaalt. Het socialisme van Magnette creëert geen welvaart, het verdeelt een steeds kleiner wordende taart. Het is de weg naar de bodem, een samenleving waarin iedereen uiteindelijk gelijk is in de armoede. Enkel de politieke leidende klasse kan dan nog in weelde leven.

Als België de status van een economisch ontwikkelde regio wil behouden, moeten we stoppen met te luisteren naar deze sirenenzang. Miljarden vinden is inderdaad niet ingewikkeld als je de realiteit en economische wetmatigheden negeert. Maar de bittere economische wetmatigheid is dat je een economie die stilvalt niet reanimeert door haar verder leeg te zuigen.

Dit land heeft geen nood aan populistische waanzinnige maatregelen, maar aan zuurstof voor onze economie: minder lasten, minder regelneverij en een beleid dat ondernemerschap stimuleert in plaats van af te knijpen. Zolang onze leiders hieraan geen gevolg geven, zal er geen relance van onze economie en welvaart komen.

Bronnen

• Nationale Bank van België (NBB), Kwartaalrekeningen 2026. Cijfers tonen een economische groei (bbp) van 0,0% aan in het tweede kwartaal.
• Federale Overheidsdienst Beleid en Ondersteuning (BOSA) / Monitoringcomité, Begrotingsvooruitzichten 2026-2031. Prognose van het gezamenlijke begrotingstekort op 34,1 miljard euro (5,1% bbp) en een stijgende overheidsschuld richting 110,7% van het bbp.
• UNIZO (Unie van Zelfstandige Ondernemers) & UCM (Union des Classes Moyennes), KMO-barometer. Data over de impact van loonlasten en margekrimp op de overlevingsgraad en investeringsbereidheid van Belgische KMO’s.
• OESO (Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling), Taxing Wages Report. België staat hierin steevast gerangschikt als het land met de hoogste belastingdruk op arbeid binnen de industrielanden.
• Laffer, A. (2004). "The Laffer Curve: Past, Present, and Future". Tevens gebaseerd op de historische evaluatie van de Contribution Exceptionnelle de Solidarité (75% taks) in Frankrijk (Insee/Frans Ministerie van Financiën, evaluatierapport 2015), die leidde tot kapitaalvlucht en een nettoverlies aan fiscale inkomsten.
• Centrale Raad voor het Bedrijfsleven (CRB), Technische verslagen over de loonontwikkeling. Documentatie over de impact van de automatische loonindexering op de loonkloof met de buurlanden (Duitsland, Frankrijk, Nederland).