Bart De Wever kondigt zijn eigen falend beleid van de grote stilstand aan

Bart De Wever heeft vandaag zijn eigen beleid van de ‘grote stilstand’ als falend bestempeld. En dat is opmerkelijk. Want wie zijn eigen beleid als mislukking presenteert, doet dat niet zomaar. Het is een erkenning van een politieke realiteit die al jaren zichtbaar is.

De N-VA-voorzitter, die decennialang aan de macht was in Antwerpen en een cruciale rol speelde in de federale politiek, lijkt hiermee een zeldzame vorm van zelfreflectie te tonen. Of is het gewoon een profetische blik op zijn eigen nalatenschap? Want als je beleid decennialang draait op stagnatie en gebrek aan vooruitgang, dan is het niet meer dan logisch dat je dat uiteindelijk moet toegeven.

De ‘grote stilstand’ is niet alleen een metafoor voor een stad of een land dat stilstaat. Het is ook een erkenning van een politieke cultuur waarin verandering wordt tegengehouden, waarin beloften niet worden nagekomen en waarin de burger steeds meer het gevoel krijgt dat de politiek niet luistert. En dat is precies wat De Wever nu zelf lijkt te bevestigen.

Een erkenning van falen

Het is opvallend dat De Wever zijn eigen beleid als falend bestempelt. Want in de politiek is het gebruikelijk om successen te benadrukken en mislukkingen te verdoezelen. Dat hij nu openlijk toegeeft dat zijn beleid niet werkt, is een zeldzame gebeurtenis. Het roept vragen op over de toekomst van de N-VA en de rol die De Wever daarin nog kan spelen.

Als de leider van een partij die decennialang aan de macht was, erkent dat zijn beleid niet werkt, dan is dat een signaal aan de kiezers. Het is een erkenning dat de tijd van de ‘grote stilstand’ voorbij is. En dat er een nieuwe koers moet worden gevaren. Maar of die koers er komt, is nog maar de vraag.

Een profetische blik op de toekomst?

De Wever presenteert zijn erkenning van falen als een profetische blik op zichzelf. Maar is het dat wel? Of is het gewoon een erkenning van een realiteit die al jaren zichtbaar is? Want als je beleid decennialang draait op stagnatie, dan is het niet meer dan logisch dat je dat uiteindelijk moet toegeven.

De ‘grote stilstand’ is niet alleen een metafoor voor een stad of een land dat stilstaat. Het is ook een erkenning van een politieke cultuur waarin verandering wordt tegengehouden. En dat is precies wat De Wever nu zelf lijkt te bevestigen. Het is een erkenning dat de tijd van de ‘grote stilstand’ voorbij is. En dat er een nieuwe koers moet worden gevaren.

De toekomst van de N-VA

De erkenning van falen roept vragen op over de toekomst van de N-VA. Want als de leider van een partij die decennialang aan de macht was, toegeeft dat zijn beleid niet werkt, dan is dat een signaal aan de kiezers. Het is een erkenning dat de tijd van de ‘grote stilstand’ voorbij is. En dat er een nieuwe koers moet worden gevaren.

Maar of die koers er komt, is nog maar de vraag. Want in de politiek is het gebruikelijk om successen te benadrukken en mislukkingen te verdoezelen. Dat De Wever nu openlijk toegeeft dat zijn beleid niet werkt, is een zeldzame gebeurtenis. Het roept vragen op over de toekomst van de N-VA en de rol die De Wever daarin nog kan spelen.